LEGNICA - miasto powiatowe - siedziba powiatu grodzkiego i ziemskiego w południowo-zachodniej Polsce w województwie dolnoœlšskim, położone nad Kaczawš. Trzecie co do wielkoœci (po Wrocławiu i Wałbrzychu) miasto w województwie i 39. miasto w Polsce. Legnicę zamieszkuje prawie 106 tys. mieszkańców na powierzchni 56,29 km^(2). Od 1975 do 1999 stolica województwa legnickiego.Cišgłoœć udokumentowanej Ÿródłami historii zasiedlenia tego miejsca sięga blisko 1850 lat. W czasach antycznych istniała tutaj miejscowoœć o nazwie Lugidunum, wišzane ze stolicš plemienia Lugiów. Została ona odwzorowana na antycznej mapie Klaudiusza Ptolemeusza z lat 142 - 147 naszej ery [1]. O tym, że miejscowoœć ta jest dzisiejszš Legnicš, informuje skorowidz nazw historycznych Orbis Latinus [2] oraz wynika to z położenia wœród innych zidentyfikowanych miejscowoœci Œlšska. Inne Ÿródła identyfikujš jednak Lugidunum z Głogowem. Pierwsze udokumentowane œlady osadnictwa Słowian na terenie Legnicy pochodzš z VIII wieku. Istniał tu już wtedy gród obronny. Nazwa miasta pojawiła się po raz pierwszy w dokumencie pisanym Bolesława Kędzierzawego, zwierzchniego księcia Polski, w 1149 roku. U podnóża piastowskiego zamku dzięki nadanym prawom magdeburskim zaczęło rozwijać się prężnie miasto. Tutaj bowiem krzyżowały się ważne szlaki handlowe œredniowiecznej Europy - z Niemiec, poprzez Wrocław i Kraków do Kijowa oraz z Wielkopolski na Południe. Takie usytuowanie sprzyjało osadnictwu oraz rozwojowi handlu i rzemiosła. Dworzec ok. 1915 r. Powiększ Dworzec ok. 1915 r. W 1241 roku pod Legnicš obok obecnej miejscowoœci Legnickie Pole rozegrała się słynna bitwa z Mongołami (bitwa pod Legnicš). Legnica była w tym czasie drugim, po Wrocławiu, największym miastem œlšskim. Po œmierci Henryka Pobożnego jego syn Bolesław Rogatka ustanowił Legnicę stolicš księstwa legnickiego, póŸniej legnicko-brzeskiego. W 1329 roku liczyła już ponad 10 tysięcy mieszkańców. Dwór ksišżęcy, a po nim mieszczaństwo szybko przeszli na protestantyzm. Do 1675 roku, do œmierci księcia Jerzego Wilhelma, miasto było siedzibš potomków królewskiej dynastii Piastów. W Legnicy przez wiele wieków œcierały się wpływy polskie, czeskie i niemieckie. Miasto przechodziło kolejno pod panowanie Habsburgów i Hohenzollernów. Po latach zastoju, spowodowanych wojnami œlšskimi, pod koniec XVIII wieku nastšpiło ożywienie w życiu ekonomicznym Legnicy. Powstały pierwsze manufaktury. Rozwojowi miasta sprzyjała rozbudowa dróg bitych oraz infrastruktury komunalnej i komunikacyjnej. W 1844 roku połšczono Legnicę z Wrocławiem liniš kolejowš. Współczesny kształt przestrzenny miasta okreœlony został w końcu XIX wieku i na poczštku XX wieku. Legnica stała się dużym oœrodkiem gospodarczym i administracyjnym Dolnego Œlšska - siedzibš rejencji. Strukturę gospodarczš miasta cechowała duża różnorodnoœć, obok przemysłu istniał dobrze rozwinięty handel i rzemiosło, funkcjonowała sieć banków. Znaczšcš rolę w życiu miasta odgrywały ogrodnictwo, hodowla oraz przemysł rolno - spożywczy. Powstałe na poczštku XIX wieku Legnickie Towarzystwo Rolnicze organizowało coroczne wystawy zwierzšt hodowlanych, roœlin przemysłowych, maszyn rolniczych, owoców i kwiatów. W granicach miasta znajdowało się dużo terenów zielonych. W Legnicy tworzono liczne parki z egzotycznš roœlinnoœciš, ogrody, palmiarnie i wystawy kwiatów. Powstały trzy linie tramwajowe. Dynamiczny rozwój Legnicy przerwany został w XX wieku przez dwie kolejne wojny. Zwłaszcza II wojna œwiatowa odcisnęła na gospodarce miasta negatywne piętno. [edytuj] Historia współczesna Od 1945 roku Legnica znalazła się w granicach Polski. Przez krótki okres Legnica była siedzibš nowych polskich władz na Dolnym Œlšsku, ponieważ Wrocław był zbytnio zniszczony. Miasto stanowiło tymczasowš siedzibę wojewody dolnoœlšskiego oraz większoœci urzędów wojewódzkich. W lipcu 1945 r. wybrane zostało na siedzibę Północnej Grupy Wojsk Armii Czerwonej. Marszałek Rokossowski zażšdał przeniesienia wszystkich urzędów oraz ludnoœci polskiej do wydzielonej dzielnicy na przedmieœciach. Na przeprowadzkę dano 24 godziny, a póżniejszy raport UB donosił: "Przesiedlenie to przypominało pewne momenty z okresu okupacji niemieckiej, a stosowane do ludnoœci żydowskiej przy wysiedleniach względnie organizowaniach getta". Mieszkania były brutalnie zabierane przez Sowietów, którzy pozwalali zabierać tylko bagaż podręczny. Tysišce ludzi koczowało pod gołym niebem. Te wydarzenie wywołały falę ucieczek polskiej ludnoœci z Ziem Zachodnich i pojawienie się plotek o masakrze Polaków przez Sowietów. Jesieniš większoœć obiektów użytecznoœci publicznej była zajęta przez wojskowe władze sowieckie, wtedy też pozwolono na ponowne zasiedlanie miasta przez Polaków. W kwietniu 1946 r. zarzšd miejski w Legnicy szacował, że było w niej 16 700 Polaków, 12 800 Niemców i ponad 60 000 Rosjan [1]. Swój wielkomiejski charakter Legnica zaczęła odzyskiwać bardzo powoli na poczštku lat 60. dwudziestego stulecia w zwišzku z odkryciem w okolicy bogatych złóż miedzi. Zadecydowało to o budowie w mieœcie Huty Miedzi, zakładów Mechanicznych "Legmet" oraz Fabryki Przewodów Nawojowych "Elpena". Wtedy również wyburzono znacznš częœć starego miasta między zamkiem, Koœciołem Mariackim a rynkiem, zacierajšc równoczeœnie œredniowieczny układ ulic, aby postawić bez ładu i składu "nowoczesne" punktowce. W nowym, wprowadzonym w 1975 roku, podziale administracyjnym kraju Legnica stała się siedzibš władz wojewódzkich i jednym ze znaczšcych oœrodków administracyjnych Dolnego Œlšska. Był to poczštek odzyskiwania przez Legnicę miejsca na mapie gospodarczej Polski. W najnowszych dziejach miasta warto odnotować cztery wydarzenia. Pierwsze - to wyznaczenie w marcu 1992 roku Legnicy na stolicę nowo utworzonej Diecezji Legnickiej Koœcioła rzymskokatolickiego. Drugie - to opuszczenie we wrzeœniu 1993 roku Legnicy przez ostatniego żołnierza rosyjskiego. Trzeci to wizyta papieża Jana Pawła II w czerwcu 1997 roku i ostatnie czwarte to utrata statutu miasta wojewódzkiego w dniu 1 stycznia 1999 roku. [edytuj] Kalendarium